วันศุกร์ มีเรื่องอะไรให้สุขใจบ้างไหม

นั่งมองหน้าตัวเองในกระจก สิวขึ้น ขอบตาคล้ำ
เฮ่อ ผลจากการนอนดึกมาหลายคืนติดต่อกัน
นั่งมองดูปากห้อย ๆ จมูกบาน ๆ ขี้แมงวันเยอะ ๆ
เฮ่อ ถอนหายใจ..คงได้แต่ทำใจและทำใจ ก็ดูดีได้แค่นี้
จงพอใจในสิ่งที่ตนเองมีใช่ไหม
แต่ถ้าอยากหล่อและดูดีกว่านี้อีกนิด จะถือว่าโลภมากหรือเปล่า

พรุ่งนี้ไปถ่ายสปอตโฆษณารายการใหม่
จัดรายการที่ช่อง TCC ทุกวันอาทิตย์ เวลา 18.00-19.00 น.
รายการสด เป็นรายการเกี่ยวกับเครื่องสำอางค์ ชื่อรายการ "ทางสู่ฝัน"
อืม..สิวขึ้นแฮะ ชักไม่มั่นใจ จะรอดไหมเนี่ย 555

ช่วงนี้งานเยอะอย่างมาก
เริ่มต้นประชุมสรุปงานแต่วัน แล้วก็สรุปงาน ๆ
วนเวียนอยู่อย่างนี้เป็นวัฎจักรชีวิต
จะบอกว่าเป็นวงเวียนชีวิตก็ดูจะรันทดเหมือนรายการทีวีไปหน่อย
แต่คิดไปคิดมา ชีวิตจริงตอนนี้ก็คงรัดทดไม่แพ้กัน

โปสการ์ดใบแรก
ด้านหลังเขียนไว้ด้วยลายมือน่ารัก ๆ
แทบไม่น่าเชื่อว่าเจ้าของจะลายมือน่ารักได้ขนาดนี้
โปสการ์ดใบแรก
ที่ไม่ต้องส่งผ่านไปรษณีย์ แต่ก็ถึงมือผู้รับ
โปสการ์ดใบแรก
ที่แฝงความรู้สึกไว้หลายอย่าง

นั่งทำงานจนถึงเย็น นึกขึ้นได้ว่าวันนี้วันศุกร์ มีเรื่องอะไรให้สุขใจบ้างไหม
อืม...รอยยิ้มของใครซักคนที่ได้พบ
รอยยิ้มที่ทำให้รู้สึกดี
นั่นแหละ..เพียงพอละ สำหรับวันศุกร์วันนี้
สุขใจที่ได้เห็นรอยยิ้ม และลายมือบนโปสการ์ดใบนั้น

กลับไปนอนดีกว่า รีบนอนแต่หัวค่ำ เผื่อพรุ่งนี้ สิวและขอบตาคล้ำจะได้หายไป

.....

สิ่งที่ได้...จากความคาดหวัง

ทุกวันนี้ จากการทำงานทำให้ได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง
การทำงานร่วมกับคนหมู่มาก ทำให้รู้ว่า
การต้องปรับตัวเข้ากับเพื่อนร่วมงานเป็นอย่างไร
จะว่ายากก็ยาก จะว่าง่ายก็ง่าย บางทีการเป็นตัวของตัวเองซะแต่ทีแรก
ก็อาจดูเป็นเรื่องง่ายสำหรับเรา
การทำงานร่วมกับคนหมู่มาก ทำให้รู้ว่า
การทำงานที่เป็นทีมเวิร์คเป็นยังไง
คงจะเหน็ดเหนื่อย และแทบต้องกลับไปนอนหลับเป็นตาย
หรืออาจบอกกับตัวเองทุกวันว่าทำงานแบบเหนื่อยแสนสาหัสแค่ไหน
ถ้าไม่มีเพื่อนร่วมงาน
การทำงานกับคนหมู่มาก ทำให้รู้ว่า
บางที รอยหยักในสมองของเรา ทำไมมันดูจะน้อยกว่าคนอื่น ๆ เขานะ
ความคิดมาช้ากว่าคนอื่นหนึ่งก้าวเสมอ และบางทีก็คิดว่า ความคิดดี ๆ
มันไปหลบอยู่สมองซีกไหนกันแน่
การทำงานกับคนหมู่มาก ทำให้รู้ว่า
คนเรามีความสามารถต่างกัน เพราะฉะนั้นจงภูมิใจได้เลยว่า
เราก็มีส่วนที่เราเก่ง และส่วนที่เราเก่งนั้น คนอื่นอาจทำได้ดีไม่เท่ากับเรา
การทำงานกับคนหมู่มาก ทำให้รู้ว่า
มีคนแบบนี้อยู่บนโลกใบนี้ด้วยเหรอ การยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือกัน
ดูจะเป็นการยากเหลือเกิน
และนั่นทำให้รู้ว่า การยืนอยู่บนลำแข้งของตัวเอง น่าจะเป็นสิ่งที่ดีสุด
ดีกว่ามานั่งคาดหวังว่า จะมีใครยื่นมือมาช่วยเหลือให้งานนั้นผ่านไปได้

ความคาดหวัง....
ดูเหมือนจะเป็นสิ่งที่ใคร ๆ ก็ต้องมีอยู่ในตัวเอง
พ่อแม่ ก็คาดหวังว่า ลูกจะมีอนาคตที่ดี ทำงานในบริษัทที่ได้เงินเดือนเยอะ ๆ
พนักงานออฟฟิศ ก็คาดหวังว่า สิ้นปีจะมีโบนัสซักก้อน เงินเดือนขึ้นซัก 5 เปอร์เซ็นต์
เจ้าของบริษัท ก็คาดหวังว่า ปีนี้ผลประกอบจะพอมีกำไรในจุดที่คุ้มทุน
ไม่ต้องจ้างพนักงานออก

ความคาดหวังของคนเรามีหลายแบบ
สำหรับเราแล้ว
คาดหวังว่า จะได้ทำในสิ่งที่ตัวเองรัก งานพิธีกร งานผู้ประกาศข่าว
คาดหวังว่า จะมีอีเว้นท์ข้างนอกมาให้ทำเรื่อย ๆ เหนื่อยแค่ไหนก็ยอม
คาดหวังว่า พ่อกับแม่จะสบายไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยทำงานอยู่ทุกวันนี้
คาดหวังว่า จะมีเงินเก็บ และทำในสิ่งที่อยากทำ ไปเที่ยวในที่ที่อยากไป
คาดหวังว่า จะพบกับสิ่งดี ๆ ในเรื่องความรัก
คาดหวังว่า ซักวันจะมีพรหมลิขิต ที่ทำให้ไม่ต้องเดินอยู่เดียวดาย
ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านเหมือนทุกวันนี้
ความคาดหวัง ที่ใคร ๆ ก็มี และสำหรับเรา ความคาดหวังมีมากกว่านี้
บางทีก็เป็นความคาดหวังที่ดูเลื่อนลอย ไร้สาระ

แต่ก็ไม่รู้สิ ไร้สาระยังไง เราก็คิดว่า...
ยังดีกว่าคนที่ไม่มีความหวังอะไรเลยในชีวิต :)

นิสัยที่แก้ได้ยาก

ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ ที่ตัวเราจะเลิกเป็นคนคิดมากได้ซะที
ไอ้การคิดโน่นคิดนี่ คิดแบบสร้างสรรค์มันคงเป็นเรื่องดีไม่น้อย
แต่การคิดมาก ที่ทำให้ใจเป็นทุกข์ และทำให้เราต้องรู้สึกแย่ ๆ
ทำยังไงจะให้หายได้นะ
เคยพูดกับตัวเองเสมอว่า อย่าได้คิดมาก ทำวันนี้ให้ดีที่สุด...
แต่มันก็เหมือนแค่ลมที่พัดผ่าน เข้าหูซ้ายออกหูขวา จดจำได้เพียงชั่วครู่
แล้วก็ลืม นิสัยเหมือนปลาทองยังไงยังงั้น 555

ถ้าลดเรื่องการคิดมากลงได้ ชีวิตเราคงน่ารื่นรมย์ไม่น้อย
สิ่งที่เรียนรู้ได้จากวันนี้ก็คือ
ถ้าอยากรู้ก็ควรจะถามใช่ไหม การคิดมากเกินไปไม่อาจทำให้อะไรดีขึ้น
คำตอบที่ได้รับ ทำให้เราต้องหันกลับมามองตัวเอง เราโตขึ้น หรือเราเด็กลง
หรือบางที เราคาดหวังกับบางเรื่องมากเกินไปไหม
กับบางสิ่งมันอาจต้องใช้เวลามากกว่านี้หรือไม่ ...
เห็นไหม คิดมากอีกแล้ว ...

เอาเถอะ ตอนนี้ มีความสุขกับรอยยิ้มที่ได้รับก็คงเพียงพอแล้ว

โอ๊ย โอ๊ย ความรู้สึกดีที่ไม่เคยพบ

ตั้งแต่วันที่ฉันได้คุยเพียงครู่สองคนกับเธอครั้งก่อน
กลับมานอนครวญครางละเมอ คอยพร่ำหาเธอเหมือนจะอ้อนวอน
เกิดอะไรขึ้นมาล่ะเออ มันอยากรู้นัก...เปลี่ยนฉันไปจากเดิม...โอ๊ย

จะเป็นเพียงแววตาของเธอทั้งคู่ฉายมาสะกดรึเปล่า
อาจเป็นดาวดวงใดใช้เธอมาหลอกเล่นกล เป็นไปไม่ได้
ออกจะงง คงเป็นเพราะเธอทำสับสน
โอ๊ย...เดี๋ยวอยากรัก เดี๋ยวอยากลืม
โอ๊ย...โอ๊ย...ทุกสิ่งเปลี่ยนไปเพราะเธอ

**เธอทำให้ฉันรักเธอก่อน ไม่อาจถอน
หัวใจมันคอยแอบ แอบมองแบบซึ้ง ซึ้งเ
ธอทำให้ฉันหลงใจอ่อน นอนกอดหมอน..ทุกคืน

จะทนได้นานซักเท่าไร หากคิดถึง โอ๊ย โอย...

อยากจะกินกลืนเธอทั้งตัว ไม่อยากเหลือไว้ให้ใครได้กลิ่น
อยากได้ยินเพียงเสียงของเธอ เพรียกบอกรักเพ้อถึงฉันผู้เดียว
กดอารมณ์ทนไปไม่ไหว ใจมันหวิวหวาม ไม่เจอคงขาดใจ โอ๊ย...โอ๊ย...

โอ่ย โอ๊ย ...คิดถึงจัง..เธอ

เคยไหมที่ฟังเพลง ๆ นึงแล้วจะรู้สึกดีได้ขนาดนี้
การคิดถึงใครสักคนเป็นเรื่องที่มีทั้งความสุขและทรมานไปในตัว
ขอมอบเพลงนี้ให้กับคนบางคน
คนที่ทำให้ยิ้มได้ คนที่ทำให้โลกทั้งใบเป็นสีชมพู
คนที่ทำให้ชีวิตที่ก้าวไปอย่างโดดเดี่ยว กลับกลายเป็นความอบอุ่นใจ

แต่ไม่ว่ายังไง ความรู้สึกดีก็ต้องใช้เวลา
นานแค่ไหนก็จะรอ
โอ๊ย โอ๊ย ...อยากเห็นหน้าจังเลย

ปล่อยให้ใจเราตัดสินเอง

เคยไหมที่มีเรื่องเสียใจ คนเราจะมีเรื่องเสียใจได้กี่เรื่องหล่ะ สำหรับบางคน เรื่องเพียงเล็กน้อยอาจเป็นเรื่องที่เสียใจอย่างยิ่งใหญ่สำหรับเค้าก็เป็นได้ เราเองก็มีเรื่องเสียใจตั้งเยอะ การตัดสินใจในเรื่องใด ๆ ก็ตาม ที่ผลลัพธ์ออกมาทำให้เราเจ็บปวดและบางคนต้องเจ็บปวดไปด้วย นั่นก็เป็นเรื่องที่เสียใจสำหรับเรา แต่สักวัน เมื่อเวลาผ่านไป ความเสียใจจะเป็นเพียงรอยแผล อาจเป็นรอยแผลเป็นเล็ก ๆ ทายาก็หาย หรืออาจเป็นแผลอักเสบเรื้อรังอยู่ตลอดชีวิตก็ได้
เราว่าการจะทำอะไรซักอย่าง ให้ใจของเราตัดสินเองดีกว่า เราว่าชีวิตเราเข้มแข็งพอสำหรับการรับมือกับหลาย ๆ เรื่อง ทั้งความเจ็บปวด เสียใจ เศร้าใจ ผิดหวัง อกหัก หมดหวัง หรือแม้กระทั่งความเสียใจต่อการสูญเสีย เพราะฉะนั้นชีวิตต้องก้าวต่อไปข้างหน้า
เราเข้มแข็งได้เพียงนี้เลยเหรอ นั่นก็เพราะ เราปล่อยให้ใจเราตัดสินเองไง

เคยไหมที่มีเรื่องสุขใจ คนเรามีเรื่องสุขใจได้ตั้งเยอะ ตื่นมาเช้านี้อากาศแจ่มใจ นั่นก็ทำให้อารมณ์ดี เดินมาปากซอยแป๊บเดียว เจอมอไซค์มารับถึงที่ ไม่ต้องเดินไกล นั่นก็อารมณ์ดี เดินเข้าร้านอาหารมีแต่กับข้าวที่เราชอบ นั่นก็อารมณ์ดี มาถึงที่ออฟฟิศมีเมลดี ๆ ให้อ่าน งานโปรเจคผ่าน นั่นก็อารมณ์ดี
งั้นเราจะจมอยู่กับความเสียใจไปทำไมกัน เลือกรับแต่สิ่งดี ๆ ที่ทำให้ตัวเรามีความสุขไม่ดีกว่าเหรอ มองข้ามเรื่องที่ทำให้เสียใจไปเถอะนะ

ช่วงนี้ทั้งงานในและงานนอกประเดประดังเข้ามาไม่หยุด ถ้าจะเปรียบเป็นพายุก็อาจเป็นพายุฝน ทั้งเปียกปอนและสั่นไหวด้วยแรงลม แต่ก็เอาเถอะ ชีวิตคงต้องเจอหลายรสชาติบ้าง ถ้าชีวิตเป็นเหมือนทะเลสงบ ๆ ไม่มีคลื่นมากระทบฝั่งให้เราได้ยิน ชีวิตคงขาดสีสันน่าดู ปลายเดือนมีอีเว้นท์ของบริษัทสองงานที่ต้องรับผิดชอบ งานใหญ่เสียด้วย เตรียมงานมาสองเดือนแต่ก็ดูเหมือนยังไม่เพียงพอ นึกถามตัวเองอยู่บ่อย ๆ ต้องเตรียมเป็นปีเลยหรือไรถึงจะออกมาดูดี บางทีแล้วอะไรที่มันด่วน ๆ มันก็ทำให้เราแอ็คทีฟดี เฮ้อ แล้วจะมาบ่นทำไมกันนะ 5555
นอนดึกมาหลายคืน มีเรื่องที่ทำให้คิดหลายเรื่อง ทั้ง ๆ ที่บอกกับตัวเองว่าชีวิตมันต้องมีขึ้นและลงเสมอ หาแต่เรื่องสุขใจใส่ตัวดีกว่า แต่บางขณะก็ทำได้ยากเหลือเกิน แต่ตอนนี้จะบอกกับตัวเองว่า วันข้างหน้ารออยู่ คนที่รักเราก็รออยู่ ก้าวไปข้างหน้าอย่ากลัวอะไรเลย
เสาร์-อาทิตย์ ที่ 27-28 มิ.ย. ที่ผ่านมาไปทำงานโอทอปที่ชาเลนเจอร์เมืองทอง สนุกดี แต่ก็ยังคิดว่าเราเองทำได้ไม่ดีเท่าที่ควร วันที่ 26 จริง ๆ นัดเพื่อนให้ไปทำแทน แต่เบี้ยวไม่ยอมไป โทรไปก็ไม่รับสาย จนกระทั่งถึงวันนี้ก็ยังไม่โทรหาเราเลย อุตส่าห์โยนงานให้หลายงาน สุดท้ายก็มาทำกันแบบนี้ โดนด่าซะเยอะ แต่ก็เอาเหอะ ซื้อใจเพื่อนน่ะ อย่างน้อยก็รู้ว่า นิสัยของคนเราเป็นยังไง

พรุ่งนี้มีประชุมช่วงบ่าย แล้วตอนเย็นต้องไปจัดรายการอีก รีบกลับไปนอนดีกว่า พักผ่อนเยอะ ๆ เจอเรื่องอะไรก็ตาม ปล่อยให้ใจเราตัดสินเองดีกว่า
เพราะไม่ว่ายังไง ผลลัพธ์ที่ได้ เราก็จะยิ้มรับในทุก ๆ เรื่อง

มีคนบอกเราว่า หน้าฝนยังมีอะไรดี ๆ อีกเยอะ อยู่ที่ว่าเราเองจะมองมุมไหนมากกว่ากัน หน้าฝนเวลาฟ้าหลังฝน เราจะเห็นความสดใสของท้องฟ้า เหมือนกับอุปสรรคที่มันเพิ่งผ่านพ้นไป แถมฝนที่ตกลงมา ยังทำให้ต้นกล้าต้นเล็ก ๆ ได้เติบโตเป็นต้นไม้ใหญ่ และทำให้ทุกสรรพสิ่งบนโลกร้อน ๆ ใบนี้ได้เติบใหญ่ ไปพร้อมกัน ก็ไม่เถียงหรอกนะครับ แต่กลับเป็นเรื่องดีซะอีก อย่างน้อยที่สุด การมองหลาย ๆ มุมก็ทำให้คนเราได้เปิดกว้างทางความคิด ได้เห็นในส่วนที่เราอาจคาดไม่ถึง และสุดท้าย ความคิดอาจเปลี่ยนแปลงไปก็ได้

พรุ่งนี้ (27 พ.ค. 52) ต้องเดินทางไประยอง กลับเย็นวันพฤหัสฯ อืม ๆ จะอยู่ใกล้ทะเลไหมนะ โรงแรมระยองออคิด จะได้เตรียมกางเกงไปเล่นน้ำให้ฉ่ำใจ เดือนหน้ามีอีเว้นท์ให้ดูอีกหลายตัว แต่ก็ยังสู้ไหวอยู่ครับ .....

เดินทางถึงระยองช่วงเที่ยง ๆ แวะทานผัดไทคุณไกร อร่อยมาก ๆ ถ้ามีโอกาสไประยองอีกจะแวะไปกินอีกรอบ ยังมีทะเลลวกจิ้ม ปลาหมึกกับกุ้งสดจริง ๆ น้ำจิ้มแซ่บ ๆ เฮ้อ อั้มมมมมม งั่มมมมมมๆๆๆๆๆ อร่อยดีครับ ผัดไทไม่ต้องปรุงเลย หอยจ้อก็อร่อย สรุปว่าทุกอย่างอร่อยหมด จากนั้นก็ไปเซ็ทอัพงานต่อ จนถึงช่วงเย็นเข้าที่พัก เสียใจอย่างแรง โรงแรมอยู่ห่างจากทะเลอย่างมาก กางเกงเล่นน้ำที่เตรียมมาเป็นอันต้องแห้วไปตามระเบียบ กลางคืนนอนเหงาอยู่ในห้องรู้สึกมึนๆหัวเพราะเจอฝนไปเลยขอนอนพักดีกว่า นอนไปนอนมารู้สึกหิว สั่งข้าวผัดทะเลมากิน ป๊าดดด จานละร้อยครับทั่น เราก็เออ ไม่เท่าไหร่หรอก เพราะอาหารโรงแรม เลยอยากได้ไข่เจียวอีกซักหน่อย เป็นไข่เจียวธรรมดา พนักงานแจ้งว่า ไข่เจียวธรรมดา กับไข่เจียวหมูสับราคาเท่ากันนะ เราเลยถามว่าราคาเท่าไหร่ ป๊าดดด 80 บาทครับทั่น เลยขอไข่ดาวแทนเพราะไข่ดาวฟองละ 10 บาท แฮ่ะๆ ไม่งกเท่าไหร่ ทานเสร็จไม่อิ่มครับ ไม่รู้ท้องไส้ทำด้วยอะไร สั่งต้มยำมาทานอีก สรุปว่ามื้อนั้นปาไปเกือบห้าร้อย โฮ่ๆ ถ้าสมมุติว่าไปทานกับทีมงานป่านนี้อิ่มหมีพีมันไปล้ว

ตอนเช้ารีบเก็บของขึ้นรถแล้วก็นั่งรถกลับมาออฟฟิศต่อทันที กะจะแวะข้างทางซื้อของฝากแต่ก็ไม่มีโอกาส มาถึงออฟฟิศช่วงบ่าย ๆ นั่งทำงานต่อ ชีวิตนี้เหมือนจะเป็นคนเหล็กไปทุกวัน ทรหดดีจริง พูดถึงคนเหล็ก ไปดูหนังเรื่องคนเหล็กกันได้นะ ใครจะไปดูไม่ต้องคิดเสียดายเงิน หนังสนุกตั้งแต่เริ่มต้นจนจบ อาจมีงงบ้างแต่ก็พอหยวน ๆ ยิ่งดูในโรงดิจิตอล จะได้ภาพคมชัดและระบบเสียงที่กระหึ่มจนไม่อยากกระพริบตา

พรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้า ไปเตรียมตัวต่อดีกว่า....

หน้าฝน...อะไร ๆ ก็เปียกปอน

เข้าหน้าฝนสิ่งแรกที่คิดถึงก็คือ ความเย็นของสายฝนเวลาที่มันปะทะกับผิว มันหนาวเย็นจับใจดีจัง แต่ฝนกับเราไม่ค่อยถูกกันซักเท่าไหร่หรอก โดนฝนเปียกนิดหน่อยก็เป็นหวัดแล้ว มีใครเคยได้ยินเพลงนี้ไหม

"ขอบคุณถ้าฟ้าฝนจะเป็นใจ" เพลงออกจะเก่าหน่อย แต่ก็เก็บไว้ในมือถือตลอด เวลาที่เราฟังเพลงนี้พร้อมสายฝน มันก็อดคิดไม่ได้ว่า เออ...คนที่ใช่ จะมาพร้อมกับสายฝนจริงหรือเปล่าวะ แต่สุดท้ายก็แห้วตามระเบียบ

หน้าฝน...

เสื้อผ้าซักก็ลำบาก ถ้าไม่แห้งก็อับ แทบไม่อยากจะใส่

หน้าฝน...

เดินทางลำบาก ฝนตกซัก 10 นาที น้ำท่วมซอยในหมู่บ้าน สูงซะจนแทบต้องพายเรือออกมา ยังจำได้เลยว่าหน้าฝนปีนึงฝนตกหนักมาก จนน้ำท่วมสูงซะจนน่ากลัวมองไปทางไหนก็เหมือนทะเล

หน้าฝน...

รถติดยาวเป็นกิโล แทบจะไม่ต้องไปไหนกัน แถมถนนลื่นเกิดอุบัติเหตุบ่อย

หน้าฝน...

กลัวพายุฝน กลัวฟ้าผ่า (โชคดีที่ไม่ได้ไปสาบานอะไรไว้ที่ไหน อิอิ)

หน้าฝน...ดีอย่างเดียว

นอนสบาย ไม่ต้องเปิดแอร์ ไม่ต้องเปิดพัดลม แต่ถ้าให้เลือกได้ตกตอนกลางคืนได้ไหมครับ ไม่ต้องมาตกตอนเช้าก่อนออกไปทำงาน ตกตอนเที่ยงจะไปกินข้าว ตกตอนเย็นตอนเลิกงาน มันทำให้อะไร ๆ ยิ่งแย่ไปใหญ่ จำได้ว่าตอนหน้าฝนที่ต่างจังหวัด เป็นช่วงที่มีความสุขมากกว่าอยู่กรุงเทพฯหลายเท่า มันเป็นช่วงของการทำนา ทั้งไถนา หว่านกล้า ปลูกข้าว หาปลา ความสุขที่ได้ใช้ชีวิตกับธรรมชาติและฤดูกาลที่ควรจะเป็น มันมากกว่าการมาทนทุกข์อยู่กับความเป็นอยู่ในกรุงเทพฯที่แทบจะไม่อยากเจอฝน เพราะฝน ไม่ได้ทำอะไรให้ดีขึ้น

หน้าฝน...อะไร ๆ ก็เปียกปอนจริง ๆ

ปลาทองที่บ้านต้องตายไปทีละตัว ๆ สุดท้ายตัวที่โตที่สุดก็ตายไปแล้ว เพราะเราไปซื้อปลาทองตัวเล็กมาเลี้ยงด้วยกัน มันเลยมาตอดปลาทองตัวโต จนมันตาย เฮ้อออ สงสารจัง คงเหลือแต่ปลาหางนกยูงในบ่อ จะว่าไปแล้วมันก็เกี่ยวกับฝนพอดี เพราะมันตายตอนฝนตก

หน้าฝน... มีอะไรดีบ้างนะ?